İnsanın da diğer hayvanlar gibi, hemen hiç eşyası olmaksızın yaşayabildiği zamanlar çok geride kaldı. Tarih boyunca eşyalarımız istikrarlı bir şekilde arttı ve seri imalata geçilmesiyle birlikte bu artış çok hızlandı. Artık etrafımız hiçbir dönemde olmadığı kadar çok ve çeşitli eşyayla çevrili. Ve bizi çevreleyen eşyayla kurduğumuz ilişki de bir o kadar çeşitli. Bazen bir eşyayla gönül bağı kuruyor, onu bir türlü bırakamıyoruz, belki sevilen birinden yadigâr kaldığı, belki kaybolup gitmiş bir zamanı ve dünyayı hatırlattığı için. Bazen de hiç düşünmeden atıveriyoruz bir eşyayı, sanki bizde hiç hakkı yokmuş gibi. Yeniye olan tutkumuz ve incelikli pazarlama taktikleri tüketim çılgınlığını körükleyerek dünyanın sınırlı kaynaklarını hızla yok ediyor; herkesçe arzulanan nesnelere sahip olma hırsı eşyaya kullanım değerinin çok ötesinde bir değer yüklüyor. Sahip olduklarımızın bize sahip olmaya başlamasıyla karanlık yüzünü gösteriyor eşya – daha doğrusu bizim karanlık yüzümüzü, zira eşya insanın aynasıdır aynı zamanda.

Her halükârda hayatımızda (gerçek anlamda) büyük bir yer kaplıyor eşyalarımız, yapamıyoruz onlarsız. Öyleyse gelin, her yerde hazır ve nazır olan eşyanın hallerine ve eşya karşısındaki hallerimize bakalım birlikte, kendisi de bir eşya olan küçük ajandamızın sayfaları elverdiğince.

Eşyalarınızın paylaşıla paylaşıla çoğaldığı ve hikâyelerinin dallanıp budaklandığı güzel bir yıl dileğiyle…

— Metis Yayınları